ای انسان آنچه را که در آسمان می بینی ستارگان بی شماری است که برخی از آنها هزاران سال قبل از بین رفته اند و گروهی دیگر به تازگی متولد شده اند اما در دسترس نگاه تو نیستند. پس واقعیت آسمان آن چیزی نیست که تو می بینی !

حال به خود بنگر که از ذراتی تشکیل شده ای که حاصل فروپاشی این ستارگان عظیم است. تو میراث کهن حیات را از گذشته تاکنون با خود به همراه داری. اتم هایی که سازنده اندام توست زمانی در خاک بود و دوباره به خاک خواهد پیوست.

ای انسان به درستی از خاک سالخورده ای حاصل شدی که گنجینه اسرار است.

حال اکنون که بر زمین ایستاده ای خویش را از وی بدان و او را گرامی دار زیرا زمانی فرا خواهد رسید که از خاک وجود تو درختانی بلند قامت و پرندگانی آواز خوان در طبیعت ظاهر خواهند شد.

انتخاب با توست که در چرخه طبیعت زاینده نور باشی یا در تاریکی جهل پیرو زوال گردی

همایون خوشروان

۲۸ مهر ۱۴۰۳

وقتی باد می وزد
برگ ها می رقصند و زمان مراقبه ریشه ها فرا می رسد.
در پشت ابرهای سیروس
باران می آید و خاک های خفته را بیدار می کند
تا دانه ای که روزها و شب ها در آغوش گرفته بودند بارور شود.
و خورشید به خوبی می داند
رمز هجرت را که چگونه غایب شود
تا معجزه ای دیگر از درون تاریکی بیرون آید
و آدمی در گوشه ای آرام نشسته و به دستان خویش می نگرد
تا شاید بخت یار وی گردد و مرواریدی از صدف بیرون آید

قضاوت کردن راجع به شخصیت آدم ها از روی نشانه های ظاهری به مانند پی بردن به اسرار نهفته اقیانوس ها از روی امواج است.
آنچه که انسان هوشمند را در مسیر شناخت هم نوع خویش متمایز می سازد توجه و تمرکز به اصالت درون است نه به فصاحت کلام که اگرچه ویژگی ممتازی است.
و حکمت آن است که هر درختی را از روی میوه آن شناخت نه از لرزش قامت او در مقابل باد
و نوشیدن آب از فنجان گلی صد به از لیوانی مرصع به زر است
و تنفس در هوای پاک جنگل گواراتر از بازدم چرک آلود جلبک های پوسیده لب ساحل